കോഴിക്കോട്ടെ സ്നേഹസംഗമം
സി രാധാകൃഷ്ണന്
നമുക്ക് ഭിന്നതകള് മറന്ന് ഒരുമിച്ചിരുന്ന് നമ്മുടെ പൊതുപൈതൃകത്തിന്റെ രുചി നുണഞ്ഞ് ധന്യരാകാന് ഈ കാലങ്ങളിലും കഴിയുമെന്നാണ്, ഈ മാസം ആദ്യവാരത്തില് കോഴിക്കോട് മാനാഞ്ചിറ മൈതാനത്തു നടന്ന സ്നേഹസംഗമം തെളിയിച്ചത്. വേനലിന്റെയും തീവ്രവാദ ഭീഷണിയുടെയും ചൂടില് വേവുന്നതിനിടെ സ്വാസ്ഥ്യജനകമായി വീണുകിട്ടിയ സാന്ത്വനമായിരുന്നു അത്.
നികുതി പിരിക്കുന്നതിനാലാണ് ജില്ലാ ഭരണാധികാരി ‘കലക്ട’റെന്നറിയപ്പെടുന്നത്. വേണമെങ്കില് സ്നേഹവും പിരിച്ചെടുക്കാം എന്നാണ് കോഴിക്കോട്ടെ കലക്ടര് തന്റെ ഇക്കാര്യത്തിലുള്ള പരിശ്രമവിജയംകൊണ്ട് തെളിയിച്ചത്.
പുരാതന സ്ഥാപനങ്ങളായ തളി ക്ഷേത്രത്തിന്റെയും കുറ്റിച്ചിറ നമസ്കാരപള്ളിയുടെയും നവോത്ഥാനത്തിനും സൂക്ഷിപ്പിനുമായി കേന്ദ്ര സര്ക്കാരും എണ്ണ-ഖനിജവാതക കമ്മീഷനും കേരള സര്ക്കാരും എല്ലാം ചേര്ന്ന് നല്കിയ സഹായത്തിന്റെ ആഘോഷമായിരുന്നു ഈ സംഗമം.
ഈ രണ്ട് പുരാതന സ്ഥാപനങ്ങളില് നിന്നും ഉറവെടുത്ത് വഴിയില് ഒത്തുകൂടി മാനാഞ്ചിറ മൈതാനത്തിലേക്ക് ഒഴുകിയ ജനസമുദ്രത്തിന്റെ ആവേശം തീര്ച്ചയായും ഒരു വഴിത്തിരിവിന്റെ നാന്ദിയായിരുന്നു. ഒരു വിഭാഗീയതയുടെയും പ്രകടനമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വിഭാഗീയതകള്ക്കതീതമായ പൈതൃകത്തിന്റെ നാമ്പെടുപ്പായിരുന്നു അത്.
കേരളം എന്ന പുണ്യഭൂമി ഇന്ത്യയ്ക്കെന്നല്ല ലോകത്തിനുതന്നെ വഴികാട്ടുന്നു എന്ന് തോന്നി. ശരിയായ വഴിയിലൊരു ചൂണ്ടുവിരല് കാണിക്കാന് കേരളത്തിന് അര്ഹതയുണ്ടല്ലൊ. ലോകത്ത് ഇന്നേവരെ ഉണ്ടായ എല്ലാ മതങ്ങളും കലഹമില്ലാതെയും സ്വതന്ത്രമായും സഹവസിച്ച് അവയുടെ സത്ത പരസ്പരം കൈമാറി അമൂല്യമായ ഒരു ദര്ശനപൈതൃകം ഉരുത്തിരിച്ച പുണ്യഭൂമിയാണല്ലൊ ഇത്. ഈ പരീക്ഷണം ഇത്രയും വ്യാപകമായും ഇത്രയും നീണ്ട കാലയളവിലൂടെയും ഇത്തരത്തില് നടത്താന് അവസരമുണ്ടായ ഒരു പ്രദേശവും ലോകത്ത് വേറെയെങ്ങുമില്ല.
അടിസ്ഥാനപരമായി മഹത്തായ ഒരു ദാര്ശനിക പൈതൃകം നമുക്കുണ്ടായതിന്റെ പൊരുള് വളരെ സരളമാണ്. പ്രപഞ്ചത്തിലുള്ളതെല്ലാം സര്വശക്തനായ സൃഷ്ടികര്ത്താവിന്റെ നിര്മ്മിതികളാണെന്നിരിക്കെ (അങ്ങനെ ആണെന്ന് എല്ലാ മതങ്ങളും ഒരു തരത്തിലല്ലെങ്കില് മറ്റൊരു തരത്തില് സിദ്ധാന്തിക്കുന്നു) സൃഷ്ടികള് തമ്മിലുള്ള സാഹോദര്യം തീര്ച്ചയുള്ള കാര്യമായി. മനുഷ്യരിലാരെങ്കിലും ഈ സൃഷ്ടികര്ത്താവിനെ അറിയുന്നില്ലെങ്കില്, അഥവാ അറിഞ്ഞിട്ടും അംഗീകരിക്കുന്നില്ലെങ്കില്, അച്ഛന് ആരെന്ന് അറിയാത്തവരൊ അറിഞ്ഞിട്ടും ആ അറിവ് ഉറയ്ക്കാത്തവരൊ ആയ സഹോദരങ്ങളോടുള്ള അനുകമ്പാര്ദ്രമായ സ്നേഹം മാത്രമേ അവരോട് ഉണ്ടാകാവൂ എന്ന കാര്യത്തിലും തര്ക്കമില്ല.
വിശ്വാസത്തിലെ ഏകതാനതയല്ല, മറിച്ച് ബഹുസ്വരതയാണ് ഒരു സമൂഹത്തില് പുരോഗതിയുടെ ലക്ഷണം എന്ന് ഇവിടത്തുകാര് പണ്ടേ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇസ്ലാമില് വിശ്വസിച്ചവര് തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തില് വിളയിച്ചു കാണിച്ച നന്മയ്ക്ക് മത്സരിക്കാനുണ്ടായിരുന്നത് ക്രൈസ്തവരും യഹൂദരും ഇതേപോലെ വിളയിച്ച നന്മയോടായിരുന്നു. ഉപനിഷത്തുക്കളുടെ ചിരന്തനമായ സംസ്കാരം ഉള്ക്കൊണ്ട ഇവിടത്തെ പഴമക്കാര് ഈ രണ്ടു നന്മകളുടെയും ആണി വേരുകള് സ്വന്തം ഹൃദയത്തില് തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്തു. വ്യത്യസ്ത താളങ്ങളുടെ ലയം ഈ ബഹുസ്വരസമൂഹത്തിന്റെ മുഖമുദ്രയായി. ഒരേ വാദ്യം നൂറെണ്ണമുണ്ടാകുന്നതിനേക്കാള് ശ്രദ്ധേയമായ ലയം ജനിപ്പിക്കുക ഭിന്നവാദ്യങ്ങള് ശ്രുതിചേരുമ്പോഴാണല്ലൊ.
കടല് കടന്ന് കാലാകാലങ്ങളില് വന്നവരോട് നിങ്ങള് ഇങ്ങോട്ടുവരരുത് എന്ന് ഇവിടെ ആരുമാരുംപറഞ്ഞില്ല. വന്നവരാകട്ടെ, എന്തെങ്കിലും ആയുധമോ അക്രമമോ ഉപയോഗിച്ചല്ല കാലുറപ്പിച്ചത്. മുന്പേ വന്നവര് പിന്പേവന്നവരോടും ഇതേ സമീപനമാണ് സ്വീകരിച്ചതെന്ന അത്ഭുതവും ഇവിടെ സംഭവിച്ചു.
ലോകത്തെങ്ങും ഇങ്ങനെയുള്ള വരവുകളും സ്വീകാരവും ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ഉത്തരേന്ത്യയില്ത്തന്നെ ഉണ്ടായത് കടന്നുകയറ്റങ്ങളും ചെറുത്തുനില്പ്പുകളും യുദ്ധങ്ങളും കൂട്ടക്കൊലകളുമാണ്. ലോകത്തിന്റെ ഇതര ഭാഗങ്ങളിലും ഇതേ രീതിയാണ് അരങ്ങേറിയത്.
കേരളം മാത്രം ഇതിനൊരു അപവാദമായത് നമുക്ക് അഭിമാനിക്കാന് വക തരുന്നു. പക്ഷേ, അതൊരു വലിയ ഉത്തരവാദിത്തം കൂടി നമ്മുടെ ചുമലില് വെയ്ക്കുന്നു. ഈ പൈതൃകം കാത്തുപോരുക എന്ന ഉത്തരവാദിത്തമാണത്. മാതൃകയായി ലോകത്തിനിത് കാണിച്ചുകൊടുക്കുക എന്നു കൂടിയുണ്ട് ആ ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെ ബാക്കി.
നാം ‘ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം നാട്’ ആയത് ഇതിനാണ്. ദൈവം അഥവാ പ്രകൃതി നമ്മെയും അനുഗ്രഹിച്ചിരിക്കുന്നു. ആയിരത്താണ്ടുകളായി വന് ഭൂകമ്പങ്ങളോ പ്രകൃതിക്ഷോഭങ്ങളോ ഇവിടെ ഉണ്ടായില്ല. ഇവിടെയുള്ള മനുഷ്യരെ ഒന്നാകെ കൊന്നൊടുക്കുന്ന ഒരു മഹാവ്യാധിയും ഇവിടെ ആകമാനം പടര്ന്നതായി അറിവില്ല. വരള്ച്ചകള് ഇവിടെ ആജീവനാശകമായില്ല, ഒരിക്കലും. മഹാപ്രളയങ്ങള് കേരളഭൂമിയെ ഒന്നാകെ മുക്കിയുമില്ല. ജൈവ വൈവിധ്യത്തിന്റെ അനുസ്യൂതി, അതിനാല്, ഇവിടെ ഉണ്ട്. ഇതിനു പുറമെയാണ് കാലാവസ്ഥാപരമായ സവിശേഷതകളും മണ്ണിന്റെ തരവും ജലസമൃദ്ധിയും. ഒരു കച്ചത്തോര്ത്ത് മടക്കി വീശിയാല് മാറിടം തണുപ്പിക്കാനാവാത്ത ചൂടോ, അതേ തോര്ത്ത് നിവര്ത്തി പുതച്ചാല് തടയാനാവാത്ത തണുപ്പോ കൊല്ലത്തില് ഒരു കാലത്തും ഇവിടെ അനുഭവപ്പെടാറില്ല. ഇവിടെ എവിടെയുള്ള മണ്ണില് എന്തു നട്ടാലും കിളിര്ക്കും. എവിടെയും വെള്ളത്തിന് ക്ഷാമവുമില്ല. ആണ്ടില് രണ്ട് തവണ സമൃദ്ധമായി മഴ ലഭിക്കുന്നു.
ഇങ്ങനെയൊരു പുണ്യഭൂമി ലോകത്ത് മറ്റെങ്ങുമില്ല. ചൂടോ തണുപ്പോ അധികമാണ് മിക്ക ഇടങ്ങളിലും. മിതശീതോഷ്ണമേഖലകളില്ത്തന്നെ അഗ്നിപര്വതങ്ങളും ഭൂകമ്പങ്ങളും വെള്ളപ്പൊക്കങ്ങളും ഒഴിയാബാധയാണ്.
ചുരുക്കത്തില് നമുക്കുള്ള അനുഗ്രഹങ്ങള് തിരിച്ചറിയാനുള്ള വേദിയായിരുന്നു ഈ സ്നേഹസംഗമം. മതേതരത്വത്തിന്റെ ശരിയായ അര്ഥം അത് ആവിഷ്കരിച്ചു. മതങ്ങള്ക്കതീതമായ അവസ്ഥയല്ല, മതങ്ങളുടെ സ്വരച്ചേര്ച്ചയുടെ സംഗീതമാണല്ലോ അത്. ആ സംഗീതം അവിടെ കേള്ക്കാമായിരുന്നു.
പൈതൃകമെന്ന വാക്കിന്റെ ശരിയായ അര്ഥവും നമുക്കവിടെ വായിച്ചെടുക്കാന് പറ്റി. അതൊരു സ്വര്ണ്ണനാണയക്കിഴി അല്ല. ഉണങ്ങിയ കുറെ അറിവുകളുടെ ചിതലരിച്ച ഓലക്കെട്ടുമല്ല. പിന്നെയോ, ഒരു വികാരമാണ്, ഒരു നിലപാടും സമീപനവും സൃഷ്ടിപരതയും സക്രിയതയുമാണ്. ‘അതല്ല, ഇതാണ് ശരി’ എന്ന ഭാവമാണ്, നിശ്ചയമാണ്, പൈതൃകത്തിന്റെ ലക്ഷണം.
ഈ നിശ്ചയം വേണം ഇനി ലോകത്തിന് ഒരു തിരുത്തല് ശക്തിയാവാന്. പുതിയ അറിവുകളെ ഇത്തരം മതപൈതൃകത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തില് വേണം ഉപയോഗിക്കാന്. സ്വയം തിരുത്താനുള്ള സംവിധാനം സ്വായത്തമായുള്ള ഏക അന്വേഷണ ഉപാധി സയന്സാകയാല് ഭൂമിയിലെ എല്ലാ ദുരിതങ്ങള്ക്കും (സയന്സുകൊണ്ടുണ്ടായതുള്പ്പെടെ) മറുമരുന്നാകേണ്ടതും സയന്സുതന്നെയാണ്. അതിന് സയന്സിനെ ധാര്മ്മിക പൈതൃകംകൊണ്ട് മൂക്കുകയറിട്ട് നടത്തണം.
അങ്ങനെ ചെയ്തില്ലെങ്കില് മനുഷ്യവംശത്തിന്റെ നാശം ആസന്നം. ഏറ്റവും നല്ല മൂശയില് വാര്ക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യന്, ആമ, ഉറുമ്പ്, ചിതല്, പാറ്റ, ഡിനോസര് എന്നീ കോടിക്കണക്കിന് കൊല്ലം ഭൂമിയില് സുഖമായി കഴിഞ്ഞ ജീവികളെ അപേക്ഷിച്ച് അല്പായുസ്സായിക്കൂടല്ലൊ. മനുഷ്യക്കോലം ഉരുത്തിരിഞ്ഞിട്ട് വെറും ഒരു ലക്ഷത്തോളം കൊല്ലമേ ആയുള്ളൂ എന്നതിന് വിശ്വാസ്യമായ തെളിവുണ്ട്. അതില്ത്തന്നെ അവസാനത്തെ ഏതാനും ആയിരം കൊല്ലമേ ആയുള്ളൂ നമുക്ക് ഉപകരണങ്ങളും തീയും ഭാഷയും യന്ത്രങ്ങളുമുണ്ടായിട്ട്. പക്ഷേ നാം ഭൂമിയും സമുദ്രവും ആകാശവും ആര്ത്തികൊണ്ട് നാശകൂനയാക്കിക്കഴിഞ്ഞു. നമ്മുടെ ആവാസവ്യവസ്ഥ ജീവനയോഗ്യമല്ലാതായി.
വ്യാപകമായ അര്ത്ഥത്തില് പ്രകൃതിയുമായി സഹിഷ്ണുത പുലര്ത്താന് നാം പഠിച്ചേ തീരൂ. ഇതിന് നമ്മുടെ സ്നേഹസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അതിരുകള് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അതിരോളം വളര്ന്നാലേ ഒക്കൂ. ആ വളര്ച്ചയ്ക്കുള്ള വിത്താണ് കേരളത്തിന്റെ പൈതൃകം. അത് മുളപൊട്ടുന്ന കാഴ്ചയാണ് കോഴിക്കോട് കണ്ടത്. തഴച്ചു വളര്ന്ന് അത് ലോകത്തിന് തണല് വിരിക്കട്ടെ.
