ജനയുഗം വാര്‍ത്തകള്‍

കുപ്പിയിലാവുന്ന കരിങ്കുരങ്ങുകള്‍ – പി വത്സല

Posted by ജനയുഗം വാര്‍ത്തകള്‍ on മാര്‍ച്ച് 18, 2010

കുപ്പിയിലാവുന്ന കരിങ്കുരങ്ങുകള്‍

പി വത്സല

വെടി­ക്കാ­രന്‍ യോസപ്പ് രഹസ്യ നിലയം ഒഴി­ച്ചു­പോ­യി. ചുവ­രോടു ചേര്‍ന്നു പല ഹോ­ര്‍ലിക്‌സ് ഭര­ണി­ക­ളില്‍ വിലയം പ്രാപിച്ച കരി­ങ്കു­ര­ങ്ങിനെ തൊ­ട്ടു തടവി നിശ്ച­ല­മായി നിന്ന സൂര്യന്‍ പെട്ടെന്ന് ആകാ­ശ­ത്തി­ലു­യര്‍ന്നു. പത്താ­യ­പ്പു­ര­യുടെ താഴെ­ത്തളം പൂര്‍ണ­മായും ഞങ്ങള്‍ക്ക് പാച­കം, തീറ്റ, മറ്റു ചി­ല്ലറ ജോലി­കള്‍ എന്നി­വ­യ്­ക്കായി രാമന്‍ നായര്‍ സമര്‍പ്പി­ച്ചു. ഭര­ണി­ക­ളില്‍ സമാ­ധി­യാ­യും മനു­ഷ്യര്‍ക്ക് തീറ്റ­യായും പര്യ­വ­സാ­നിച്ച കരി­ങ്കു­രങ്ങ് എന്നെ നോവി­ച്ചു. യോസ­പ്പി­നോട് എനിക്ക് കഠിന കോപം ഉള­വാ­യി. എത്ര സമ്പു­ഷ്ട­മായ മണ്ണ്!. വേണ്ട­തി­ല­ധികം ശുദ്ധ­ജ­ലം, സുഖ­ശീ­ത­ള­മായ അന്ത­രീ­ക്ഷം. ഏതു കൃഷി ചെയ്താ­ലും സമ്പ­ന്ന­നായി ജീവി­ക്കാം. കരി­ങ്കു­ര­ങ്ങി­നെ­യ­ല്ല, മറ്റേതു ജന്തു­വി­നേയും തീറ്റി­ക്കി­ര­യാ­ക്കു­ന്ന­വന്റെ കഠിന മന­സ്സ്, സ്വയം നില­നില്‍പ്പിന്റെ ഭാവി­യെന്ത് എന്നാ­ലോ­ചി­ക്കു­ന്നി­ല്ല.
”കുടി­യേ­റ്റ­ക്കാര്‍ കാലു­കു­ത്താത്ത ഒറി­ജി­നല്‍ വയ­നാ­ടന്‍ ഗ്രാമം” എന്നാണ് എനിക്ക് ഇങ്ങോ­ട്ടുള്ള വഴി ചൂണ്ടി­ക്കാ­ണിച്ച സുഹൃത്ത് പറ­ഞ്ഞ­ത്.
യോസപ്പ് ഒരു പക്ഷേ, ഒന്നാ­മത്തെ കുടി­യേ­റ്റ­ക്കാ­ര­നാ­വും. പുറ­കെ­യു­ള്ള­വര്‍ എത്തും. ഒരു നാടിനും അതിന്റെ തനിമ നില­നിര്‍ത്താന്‍ മനു­ഷ്യന്റെ പുരോ­ഗതി വാഞ്ഛ അനു­വ­ദി­ക്കി­ല്ല. ഈ ഭൂമി­യി­ലുള്ള ഏതു വിഭ­വവും എല്ലാ­വര്‍ക്കും വിധി­ച്ചി­ട്ടു­ള്ള­താ­ണ്. അതില്‍ അതി­രു­ക­ടന്ന ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യം മാത്ര­മല്ല, അതി­രി­ല്ലാത്ത ആക്ര­മണ സാധദ്ധ്യ­തയും ഒളിഞ്ഞു കിട­പ്പു­ണ്ട്. നാല്‍പതു വര്‍ഷ­ത്തി­നു­ശേഷം ഇന്ന് എനിക്കത് മന­സ്സി­ലാ­വു­ന്നു. ഒത്തു തീര്‍പ്പു­ക­ളുടെ ആക­ത്തു­ക­യാ­വു­ന്നു, അത്ര­യൊന്നും വിശു­ദ്ധ­മ­ല്ലാത്ത ഈ ഭൂലോ­ക­വാ­സം. വാസ്ത­വ­ത്തില്‍ ഞാന്‍ ഭാഗ്യ­വ­തി­യാ­ണ്. ആദി സ്വഭാ­വവും അനു­ഭ­വ­ങ്ങളും ലയി­ച്ചി­ട്ടുള്ള ഉപ ബോധ­മ­ന­സ്സിന് വര്‍ത്ത­മാ­ന­ത്തി­ലേ­യ്ക്കുള്ള ഒരു വഴി തെളി­ഞ്ഞി­രി­ക്കുന്നു. വഴി­യോ­രത്തു കാണു­ന്നത് എല്ലാം തന്നെ എന്നോ അനു­ഭ­വിച്ചു തീര്‍ത്ത പരി­സ­ര­ങ്ങ­ളുടെ തിരു­ശേ­ഷി­പ്പു­ക­ളാ­കു­ന്നു.
അതി­നാല്‍ അതി­വി­ശാ­ല­മായ ഈ തള­ത്തിന്റെ ചുവര്‍ക്കെ­ട്ടില്‍ നിന്നും പുറ­ത്തു­ക­ട­ന്നു, ഗ്രാമം മുഴുക്കെ നടന്നു കാണ­ണം. നീരൊ­ഴു­ക്കിന്റെ നില­യ്ക്കാത്ത ഗാന­മാണ് ഞാനേ­റ്റവും ഇഷ്ട­പ്പെ­ടുന്ന സംഗീ­തം. ഒഴുക്കു നിലച്ച നീര്‍ച്ചാ­ലു­കള്‍ ജഡവും മലി­നവും ആയു­സ്സറ്റതും ആ­ണ്. ഇവിടെ ഒരു കറു­ക­ നാ­മ്പില്‍ പോലും ജീവിതം തുടി­ക്കു­ന്നു. വൈകി­ട്ടു­വരെ അനേ­കം മനു­ഷ്യ­രു­ടേയും കന്നു­കാ­ലി­ക­ളു­ടേയും കാല്‍ക്കീഴെ ച­ത­­ഞ്ഞു­പോ­കുന്ന ഓരോ പു­ല്ലും, രാവില്‍ സ്വയം പുനര്‍­ജ്ജ­നി­ക്കു­കയും മൊട്ടി­ടു­കയും പൂ­വി­രി­യു­കയും പരാ­ഗ­ണ­ത്തിന് കാത്തു­നില്‍ക്കു­ന്നതും കാണു­ന്നു. ജീവന്റെ വിസ്മ­യാ­വ­ഹ­മാ­യ തുടി­പ്പു­കണ്ട് മനസ്സ് കോ­രി­ത്ത­രി­ക്കു­ന്നു. എല്ലാ ദുര്‍മ്മോ­ഹ­ങ്ങളും വെടിഞ്ഞു പുതി­യൊരു ഉഷ­സ്സി­ന്നാ­യി, പക­ലി­ന്റെ കര്‍മ്മ­പാ­ത­യി­ലൂടെ മുന്നോ­ട്ടു­പോ­കാ­നൊ­രു­ങ്ങു­ന്നു.
അടു­ക്ക­ള­യില്‍ നിന്നു രക്ഷ­പ്പെ­ട്ടു. പ്രാതല്‍ കഴി­ഞ്ഞു. ഉച്ച­യൂണും ഒരു­ക്കി. ഇതെല്ലാം പ­ര­സ­ഹാ­യ­മി­ല്ലാതെ നിര്‍വ­ഹി­ക്കുന്നതെങ്ങ­നെ­യെന്നു സ്വയം അദ്ഭു­ത­പ്പെ­ടു­ന്നു. പുറ­ത്തേ­ക്കു പോകാന്‍ എല്ലാ­വരും ഒരു­ങ്ങി. വേണ്ടത്ര വെള്ളം കുടി­ച്ചു. ഈ തണു­പ്പില്‍ വാട്ടര്‍ ബോ­ട്ടില്‍ കരു­തേ­ണ്ട­തി­ല്ല എന്നു തീരു­മാ­നി­ച്ചു. ഞങ്ങള്‍ താമ­സി­ക്കുന്ന കള­ത്തിന്റെ പുറം ചാരി നില്‍ക്കു­ന്നത് കാട്ടു മര­ങ്ങ­ളാ­ണ്, ആകാശം മുട്ടെ. മധ്യ­വ­യ­സ്സി­നോ­ട­ടു­ത്ത­കാ­ട്. പടി­ഞ്ഞാ­റെ­ക്കാടു യുവ­വൃ­ക്ഷ­ങ്ങ­ളുടെ ആരാ­മ­മാ­ണ്.
കാലി­മേ­യ്ക്കുന്ന അപ്പ­ച്ചന്റെ പുറ­കെ­ക്കൂ­ടി. അവന്ന് ബഹു­സ­ന്തോഷം! വാതോ­രാതെ വര്‍ത്ത­മാനം  പറ­ഞ്ഞു. ഏതെ­ങ്കിലും മനു­ഷ്യ­രോടു സംസാ­രി­ക്കാന്‍ വീര്‍പ്പു­മു­ട്ടി­യി­രി­ക്ക­യാ­യി­രു­ന്നു അപ്പ­ച്ചന്‍ എന്നു തോന്നും!. തല­നി­റയെ ചുരു­ണ്ട് കോതി­വച്ച മുടി­യുള്ള അപ്പ­ച്ചന്‍ വന­ക­ന്യ­ക­മാ­രുടെ ഒരാ­കര്‍ഷണം തന്നെ. അവന്റെ ഭവ­ന­ത്തിനു മുന്നി­ലൂടെയാണ് ഞങ്ങള്‍ കാട്ടി­ലേക്കു വഴി­തു­റ­ന്ന­ത്. കാലിയും വിറ­കു­വെ­ട്ടാന്‍ പോകുന്ന കുടും­ബ­നാ­ഥ­ന്മാരും നട­ന്നു­ണ്ടായ നാഗ­വ­ഴി. വഴിക്ക് മുഴുത്ത കാട്ടു­നെ­ല്ലി­ക്ക­യും. അപ­രി­ചി­ത­മായ മറ്റു പല­യിനം കായ്കളും വീണു കിട­ന്നു. ഒരി­ടത്ത് വാരി­ച്ചൊ­രി­ഞ്ഞി­ട്ട­തു­പോലെ മാമ്പ­ഴം. മഞ്ഞ­നി­റം, ഇറ്റു­വീ­ഴുന്ന വെയില്‍­നാണ്യ­ങ്ങള്‍ക്കി­ട­യില്‍ വെറു­തെ കിട­ക്കു­ന്നു.
തിന്നാന്‍ പറ്റ്ല്ല്യ. തൊടേ­ണ്ട. അപ്പ­ച്ചന്‍ താക്കീതു നല്‍കി. തിന്നാന്‍ പറ്റാത്ത മാമ്പഴം?. അങ്ങ­നെ­യൊ­ന്നുണ്ടൊ?. ഉണ്ട്. കാടി­ന്റെ­യൊരു തമാ­ശ­കളി! ആന ചവി­ട്ടി­മെ­തിച്ചു കട­ന്നു­പോ­യി. കണ്ടില്ലെ. കണ്ടു. ആവി പറ­ക്കുന്ന ആന­പ്പി­ണ്ടം, ചവു­ട്ട­ടി­യോ­രത്ത്. ഭയ­മാ­യി. തിരി­ച്ചു­പോ­രണോ?
വേണ്ട! വാത്സ­ല്യ­ത്തോടെ അപ്പ­ച്ചന്‍ പറ­ഞ്ഞു. അവന്‍ അവന്റെ പാട്ടി­നു­പോ­യി. വെയില്‍ മൂത്ത­പ്പോള്‍ താഴെ കൊല്ലി (കൊ­ക്ക)­യില്‍ ഇറ­ങ്ങീ­ട്ടു­ണ്ടാ­വും. ഇപ്പോള്‍ കളി­ക്കു­ക­യാവും!
എന്നാലും ഒച്ച­യു­ണ്ടാ­ക്കാതെ നട­ന്നോ­ളൂ.
അതാ­ണ് കാട്ടിലെ നിയ­മം. പരി­ഷ്‌കൃത രാജ്യ­ങ്ങ­ളിലെ നിയ­മ­ങ്ങളും അങ്ങ­നെ­ത്ത­ന്നെ. നമ്മുടെ നാട്ടു­കാര്‍, വണ്ടി­ക­ളിലും നട­പ്പിലും ഇരി­പ്പിലും വേല ­ചെ­യ്യു­മ്പോഴും രാവും പകലും ഒച്ച­യു­ണ്ടാക്കി വായു­ മ­ലി­നീ­ക­രണം നട­ത്തു­ന്നതു വെറും ഉത്സാ­ഹ­ത്തി­മിര്‍പ്പാ­ലല്ലെന്നു തോന്നു­ന്നു. അവ­ന്നു അടുത്ത ആഹാ­രത്തെ­ക്കുറിച്ചു ബോധ്യ­മു­ണ്ട്. ഉദ്യോ­ഗ­സ്ഥര്‍ വാകൊണ്ടു പയ­റ്റി­യാലും ഒന്നാം തീയതി ശമ്പളം കിട്ടു­മെ­ന്നു­റ­പ്പ്. കീശ­തോര്‍­ന്നാല്‍ കടം കൊണ്ടു നിറ­യ്ക്കാം. അങ്ങനെ പല സുഖി­ത­മാര്‍ഗ­ങ്ങള്‍. ജന്തുവിന് അങ്ങ­നെ­യാ­ണൊ, തന്നെ­ത്തി­ന്നാന്‍ വരുന്ന വലി­യ­വരെ ചെറു­ക്കേ­ണ്ട­തു­ണ്ട്. തീറ്റയ്ക്ക് സമ­ന്മാ­രോടു മത്സ­രി­ക്കേ­ണം. തമാ­ശയ്ക്ക് തന്നില്‍ച്ചെറി­യ­വരെ ഭീഷ­ണി­പ്പെ­ടു­ത്തു­കയും വേണം. എന്നാല്‍ മനു­ഷ്യരെ കൂടു­തല്‍ ഭയ­പ്പെ­ടു­ത്ത­ണ­മെന്ന പാഠം ഇവര്‍ മറ­ക്കു­ന്നി­ല്ല. അതു­കൊണ്ട് കഴി­വതും മാന­വന്റെ കണ്ണില്‍പ്പെ­ടാ­തി­രി­ക്കാന്‍ കൂട്ട­ത്തില്‍ ഭീമ­നായ ആന­പോലും കൊടു­ങ്കാ­ട്ടി­ന്ന­കത്തെ ഇരുണ്ട കൊല്ലി­കളെ ശരണം പ്രാപി­ക്കു­ന്നു. പകല്‍ നേരത്തു ചിലര്‍, വണ്ടി­യുടെ ഒച്ച കേട്ടാ­ല്‍ വഴി­യോ­രത്തെ മുള­ങ്കൂ­ട്ട­ത്തിനു പിന്നില്‍ ഒളി­ക്കു­ന്നു. കുലീ­ന­യായ പഴ­യ­കാല പെ­ണ്‍കുട്ടി അപ­രി­ചി­തന്‍ വീട്ടില്‍ കേറി വന്നാല്‍ അടു­ക്ക­ള­ത്ത­ള­ത്തിന്റെ അഴി­ക്കൂ­ടി­ന്ന­പ്പുറം മറഞ്ഞു നില്‍ക്കു­മ്പോ­ലെ. അവ­ള­വിടെ ചുമ്മാ നില്‍ക്കു­ക­യ­ല്ല. ചേര്‍ത്തു പണിത അഴി­ക­ളുടെ നേരിയ വിള്ള­ലി­ലൂടെ ആഗ­തനെ പരി­ശോ­ധി­ച്ചു­കൊ­ണ്ടി­രി­ക്കും. മിത്ര­മോ, ബന്ധു­വോ, അക്ര­മി­യോ, പെണ്ണു­കാ­ണാന്‍ വന്ന­വരോ? ഇതു­ത­ന്നെ­യാണ് കാട്ടാ­നയും ചെയ്യു­ക.
അപ്പോ­കു­ന്ന­വന്‍ ശത്രുവോ?, ആയുധം കയ്യില്‍ വച്ച­വനോ?, സൂത്ര­ക്കാ­രനോ?, കുറു­ക്കന്‍ ബുദ്ധിയോ?, വെറും പച്ച­മ­രുന്ന് ഒരു പിടി പറി­ച്ചെ­ടു­ക്കാ­ന്‍ വരുന്ന നാട്ടു­വൈ­ദ്യന്‍ വെ­ള്ളനോ?, തേന്‍ കക്കാന്‍ വരു­ന്ന കുറു­മനോ?, കട­ന്ന­ലു­ക­ളും, തേനീ­ച്ച­കളും തല­യ്ക്കു­മേ­ല്‍ ആര­വ­ത്തോടെ ഗാട്ടു­ചു­റ്റു­ന്നു­ണ്ടാ­വും. അതു­കൊണ്ട് മി­ണ്ടാതെ നട­ക്കു­ക. ഒച്ച­യു­ണ്ടാ­ക്കാ­തെ. കാട്ടു­വഴി മുഴു­വനും നിങ്ങള്‍, മനു­ഷ്യര്‍ക്കു മര്യാ­ദ­യി­ല്ലാതെ ഇരുന്നു മൂത്രി­ക്കാ­നു­ള്ള­ത­ല്ല. ഇനി അഥവാ ഇരി­ക്കാന്‍ ധൈര്യ­മു­ണ്ടെ­ങ്കില്‍.
അപ്പ­ച്ചന്‍ മുമ്പെ നട­ന്നു. അവന്‍ ഒര­ക്ഷരം മിണ്ടു­ന്നി­ല്ല. ചില­പ്പോള്‍ ആംഗ്യ­ഭാഷ കൈ­കാ­ര്യം ചെയ്തു. അക്കൂ­ട്ട­ത്തില്‍ അവന്‍ മുറിഞ്ഞു മുറിഞ്ഞു ആന­ക­ളുടെ കഥ­കള്‍ പറ­ഞ്ഞു.
ഫോറ­സ്റ്റു­കാര്‍ ചിലേ­ടത്ത് കള്‍വര്‍ട്ടു­കള്‍ ഉണ്ടാ­ക്കി­യി­ട്ടു­ണ്ട്. വറ്റി­പ്പോയ അരു­വി­ക­ളുടെ ഓര്‍മ്മ­യ്ക്ക്. അഥവാ ആന­യുടെ മുമ്പില്‍ പെട്ടാല്‍, നിങ്ങ­ള്‍ക്ക് വിസ്താരം കുറ­ഞ്ഞൊരു കള്‍വര്‍ട്ടി­ന­കത്തു കട­ന്നു­കൂ­ടാം. അന­ങ്ങാ­തൊരു കല്ലു­പോലെ കുറേ­നേരം നില്‍ക്കേ­ണ്ടി­വ­രും. ചില­പ്പോള്‍ ഒന്നി­ല­ധികം ദിവ­സ­ങ്ങള്‍.
ഒരി­ക്കല്‍ അവ­നൊരു അനു­ഭവം ഉണ്ടാ­യി. കള്‍വര്‍ട്ടി­ലൊ­ളി­ച്ചു. ഭാഗ്യ­ത്തിനു പാമ്പൊ­ന്നു­മി­ല്ല. കുറച്ചു നേര­മല്ലെ? കു­ത്തി­യി­രുന്നു വിശ്ര­മി­ക്കാം. അ­വന്റെ പക്കല്‍ വിറ­കു­വെ­ട്ടാ­നുള്ള കത്തി­യു­ണ്ടാ­യി­രു­ന്നു. അമ്മ നെല്ലി­ടി­ക്കു­ന്നു­ണ്ട്. അരി­യാ­വു­മ്പോ­ഴേക്കും അങ്ങെ­ത്താം. അപ്പ­ച്ചന്‍ കള്‍വ­ര്‍ട്ടി­ന്ന­ക­ത്തും ആന­പ്പു­റത്തും. ഒന്ന­ല്ല. രണ്ടു­പ­കലും ഒരു രാത്രി­യും. ആരാണ് ഇര എന്ന­തു­ത­ന്നെ മറ­ന്നു­പോ­യി. ദാഹി­ച്ചു­മ­രിക്കും എന്നു തോന്നി. വെള്ള­ച്ചാട്ടം പോലെ മേലെ വഴി­യോ­രത്ത് മൂത്ര­മൊ­ഴി­ക്കുന്ന ആന അവന്റെ ദാഹ­ത്തിനു തീക്കൊ­ളു­ത്തി. അവ­സാനം ദൂരെ­യെങ്ങോ കാട്ടില്‍, കാട്ടു­ക­ള്ള­ന്മാ­രുടെ ശനി­യാഴ്ച വെടി­മു­ഴ­ങ്ങു­ന്നതു കേട്ട് കാവല്‍ നിന്ന ആന ധൃതി­യില്‍ ഒഴി­ഞ്ഞു­പോയി! ഇതു പറഞ്ഞ് തീര്‍ന്ന­പ്പോ­ഴേയ്ക്കും ഞങ്ങള്‍ വെള്ള­റോടി എന്നു പേരുള്ള കറു­ത്തി­രുണ്ട കൂട്ടു­കാ­ടു­ക­ളുടെ അടുത്ത്, ഇട­യിലെ തുറ­സ്സില്‍ എത്തി.
അവിടെ ദൂരെ ശൂന്യ­മായ വയ­ലിന്റെ ഒത്ത നടു­വിലെ ഒരു പുല്‍പ്പുര ചൂണ്ടി­ക്കാട്ടി അപ്പ­ച്ചന്‍ പറഞ്ഞു.
അതാ അവിടെ വെടി­ക്കാ­രന്‍ യോസപ്പ് പാമ്പു­ക­ടി­യേറ്റ് കിട­പ്പു­ണ്ട്.
കടി­യേറ്റ കാലി­ന്നൊരു ഉര­ലിന്റെ വണ്ണമു­ണ്ട്. ഉര­ലിന്റെ ആകാരം അവന്‍ ആംഗ്യ­ത്തില്‍ ഒപ്പി­ച്ചു.
പോയി­നോ­ക്കണ്ടേ? എന്റെ ഭര്‍ത്താവ് ചോദി­ച്ചു.
അപ്പോള്‍ ഞങ്ങളോ? ദൂരെ­ക്കാ­ണുന്ന കുടില്‍ വരെ നട­ന്നെത്തുക എളു­പ്പ­മ­ല്ല. മുമ്പില്‍ വ­ഴി മുറിച്ചു പടി­ഞ്ഞാ­റന്‍ കാ­ട്ടില്‍ നിന്നു ഓടി­വ­രുന്ന ഒരു കാട്ടാ­റിന്റെ ഒച്ച ചെകി­ട­ട­പ്പി­ക്കു­ന്നു. കുടില്‍ പോക്കു­വെ­യി­ലില്‍ കുളിച്ചു നില്‍പ്പാ­ണ്. ഇരു­ട്ടി­വിടെ ഒരു ജടാ­യു­വിന്റെ ചിറ­കറ്റു വീഴു­മ്പോലെയാണ് നിപ­തി­ക്കുക. പെട്ടെന്ന്. അപ്ര­തീ­ക്ഷി­ത­മാ­യൊരു നിമി­ഷ­ത്തില്‍
യോസ­പ്പിന്നു ഭേദ­മായി വരി­ക­യാ­ണെ­ന്നും, തന്റെ അമ്മാ­വന്റെ പച്ച­മ­രുന്നു ഫലി­ക്കു­ന്നു­ണ്ടെന്നും അപ്പ­ച്ചന്‍ സമാ­ധാ­നി­പ്പിച്ചു.
തിരിച്ചു പോരു­മ്പോള്‍ കാട്ടു­വഴി വെടി­യേ­ണ്ടി­വ­ന്നു. കാടി­ന്നു സമാ­ന്ത­രം, വയ­ലു­കള്‍ക്കു നെടുകെ ഒരു നെടു­വ­ര­മ്പു­ണ്ട്. മുന്‍ നിലാ­വു­മു­ണ്ട്. ഞങ്ങള്‍ ഇരുട്ട് വീശാന്‍ തുട­ങ്ങിയ വയ­ലി­ലൂടെ നട­ന്നു. ഇതു­വരെ കെട്ടി­യി­രുന്ന നാക്കു­കള്‍ അഴി­ച്ചു­വി­ട്ടു. വീടു­ക­ളില്‍ വിളക്കു വച്ചി­ട്ടി­ല്ല. കാറ്റ് ചിറ­ക­ടിച്ചു ഞങ്ങള്‍ക്കൊ­പ്പം.
Advertisements

ഒരു മറുപടി കൊടുക്കുക

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  മാറ്റുക )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  മാറ്റുക )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  മാറ്റുക )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  മാറ്റുക )

w

 
%d bloggers like this: